ଦେଶର ପ୍ରଥମ ଓ ଏକମାତ୍ର ମହିଳା ଟନେଲ୍ ଇଞ୍ଜିନିୟର ଆନି ରାୟ 

0

ଆମ ଦେଶରେ ଟନେଲ୍ ନିର୍ମାଣ କରିବା ଏତେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ଅର୍ଥନୀତିର ଗତି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ସହ ମେଟ୍ରୋ ଟ୍ରେନ୍ ଚଳାଚଳ ଆରମ୍ଭ ହେବାରୁ ଟନେଲ୍ ନିର୍ମାଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇପଡ଼ିଛି । ଏହି ଟନେଲ୍ ଗୁଡିକ ମାଟି ତଳେ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥାଏ ଯାହା ମଧ୍ୟ ଦେଇ ଟ୍ରେନ୍ ଯାତାୟାତ କରେ । ଟନେଲ୍ ନିର୍ମାଣ ଏକ ପୁରୁଷ ପ୍ରଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ । ସେଥିରେ ବିପୁଳ ପରିମାଣର ପୁରୁଷ ଶ୍ରମିକ ଓ ଇଞ୍ଜିନିଂୟର କାମ କରନ୍ତି। ପୁରୁଷଙ୍କ ଏହି ଗଡ଼ରେ କିନ୍ତୁ ପ୍ରବେଶ କରି ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି ଆନି ରାୟ । ସେ ଦିଲ୍ଲୀ ମେଟ୍ରୋରେ ଟନେଲ୍ ଇଞ୍ଜିନିୟର ଭାବେ କାମ କରୁଛନ୍ତି । ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଦେଶର ପ୍ରଥମ ଓ ଏକମାତ୍ର ମହିଳା ଟନେଲ୍ ଇଞ୍ଜିନିୟର ।

ନିଜର ପ୍ରଥମ ଦିନର କାମ ବିଷୟରେ ଆନି କହନ୍ତି, 

ମୁଁ ଯେଉଁଦିନ ପ୍ରଥମେ ସାଇଟ୍ ରେ ପହଂଚିଲି କାମ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଲି ଯେ, ୧୦୦ରୁ ଅଧିକ ଲୋକ କାମ କରୁଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ଶ୍ରମିକ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଅନ୍ୟ କିଛି ହାତଗଣତି ପୁରୁଷ ଇଞ୍ଜିନିୟର ଥିଲେ । ଆନିଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ କେହି ବିଶ୍ୱାସ କରି ନ ଥିଲେ ଯେ ସେ ଏଠାକୁ କାମ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି । ଆନିଙ୍କ କାନରେ ପଡ଼ିଥିଲା, କିଛି ଲୋକ କହୁଥିଲେ ନିଶ୍ଚିତ କେହି ସାଇଟ୍ ପରିଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି । ବୁଲିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି । 

ଦିଲ୍ଲୀ ମେଟ୍ରୋରେ ଚାକିରି ପାଇ କାମ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପ୍ରଥମ ଦିନର ଏହା ଥିଲା ଆନିଙ୍କ ଅନୁଭୂତି ।

ନିଜର କାମ ବିଷୟରେ ଆନି କହନ୍ତି ଯେ, 

ଦିନେ ଟନେଲ୍ ଭିତରେ କାମ କରିବା ବେଳେ ମୁଁ ଏକ ବଡ଼ ମେସିନ୍ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲି । ତାହା ଥିଲା ମାଟି ଖୋଳିବା ମେସିନ୍ । କୌଣସି କାରଣରୁ ସେହି ମେସିନ୍ ଟି ମାଟି ଭିତରେ ଅଟକିଗଲା । ଜଣେ ଜର୍ମାନ ଇଞ୍ଜିନିୟର ଓ ମୋ ବସ୍ ମୋତେ ମାଟି ଭିତରକୁ ଯାଇ ମେସିନ୍ ର ନଟ୍ ଖୋଲିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧେଶ ଦେଲେ । ମୁଁ ଯାଇ ନଟ୍ ଖୋଲିଲି । ମୋ ମୁହଁ ସାରା ଗ୍ରୀଜ ବୋଳି ହୋଇଯାଇଥିଲା । ବାହାରକୁ ଆସିବା ପରେ ମୋତେ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖି ହସିଥିଲେ । କହିଥିଲେ ତୁମ ଚେହେରା ଜୀବନ ସାରା ଚମକିବ । 

ସେହିଦିନର ଅନୁଭୂତିକୁ ଭୁଲି ନାହାନ୍ତି ଆନି । ତାଙ୍କ ବୟସ ଏବେ ୩୫ ବର୍ଷ । ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ପ୍ରଥମ ଭୂତଳ ମେଟ୍ରୋ ଟ୍ରେନ୍ ର ଉଦଘାଟନ ଅବସରରେ ଏନି ନିଜର ଏହି ଅନୁଭୂତି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି ।

ବେଙ୍ଗାଲୁରୁରେ ସେ ଏକମାତ୍ର ମହିଳା ଟନେଲ୍ ଇଞ୍ଜିନିୟର ଯିଏ ବୃହତ ଆକାରର ମାଟି ଖୋଳିବା ମେସିନ୍ ଗୋଦାବରୀକୁ ଚଲାଇଛନ୍ତି । ଏହି ମେସିନ୍ କୁ ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ଖୋଳିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥାଏ । ଏହି ମେସିନ୍ ଜରିଆରେ ସିମ୍ପାଜିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମାଜେଷ୍ଟି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ଖୋଳିବା କାମ କରାଯାଇଥିଲା । ତାହାର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ ଏନି । ଏହି ସୁଡ଼ଙ୍ଗକୁ ସେ ନିଜର ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି । କାରଣ ୨୦୧୫ରେ ଯେତେବେଳେ ଏହାର କାମ ଆରମ୍ଭ କରାଯାଇଥିଲା ସେତେବେଳେ ଏଥିପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥିବା ମେସିନ୍ ଖରାପ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ତେଣୁ ଏନି ଦିନକୁ ୮ ଘଂଟାରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଟନେଲ୍ ଭିତରେ ରହି କାମ କରୁଥିଲେ । ଏହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପରିଚିତ ଜାଗା ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଯେତେବେଳେ ସେ ହେଲମେଟ୍ ଓ ଜ୍ୟାକେଟ୍ ପିନ୍ଧି ବାହାରନ୍ତି ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି ଯେ, ଟନେଲ୍ ଖୋଳା କାମ କେବେ ସରିବ । ଅବଶ୍ୟ ସେହି ହେଲମେଟ୍ ଓ ଜ୍ୟାକେଟ୍ ମୋର ପରିଚୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ତାହାକୁ ଦେଖି ଲୋକମାନେ ଜାଣିପାରୁଥିଲେ ଯେ ମୁଁ ମେଟ୍ରୋ ରେଳ ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ କାମ କରୁଛି ।

ଆନିଙ୍କ ଜୀବନ ଯଦିଓ ଅଧିକ ସଂଘର୍ଷପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ । ତଥାପି ସେ ସବୁ କିଛି ସୁଖରେ ପାଇ ନାହାନ୍ତି । ସେ ନାଗପୁର ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ କେମିକାଲ୍ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂରେ ମାଷ୍ଟର ଡିଗ୍ରି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କର ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଗଲା । ସେ ପାଠ ଆଗକୁ ପଢ଼ିପାରିଲେନି । ଏହା ପରଠାରୁ ତାଙ୍କୁ ଘର ଖର୍ଚ୍ଚ ଉଠାଇବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା । ଦିଲ୍ଲୀ ମେଟ୍ରୋରେ କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର ସାମ୍ବୋ ତାଙ୍କୁ କାମ ଅଫର କରିଥିଲେ । ସେ ୨୦୦୭ରେ ସେହି ଅଫରକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ସହ କାମ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ୨୦୦୯ରେ ସେ ଚେନ୍ନାଇ ମେଟ୍ରୋରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ । ଏହା ପରେ ଦୁଇ ବର୍ଷ ପାଇଁ ଦୋହା ଚାଲି ଯାଇଥିଲେ । ୨୦୧୪ରେ ୬ ମାସ ପାଇଁ ସେ ଦୋହାରେ କାମ କରିଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଏଥିପାଇଁ ବହୁତ କଷ୍ଟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା । ତାଙ୍କର ଭିସାକୁ ୩ ଥର ରଦ୍ଦ କରାଯାଇଥିଲା । ଅବିବାହିତ ମହିଳାଙ୍କୁ ଦୋହାରେ କାମ କରିବାର ଅନୁମତି ନାହିଁ । ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କ ଭିସା ରଦ୍ଦ କରାଯାଉଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଲଢ଼େଇ କରି ସେ ନିଜର ଅଧିକାର ହାସଲ କରିଥିଲେ ।

ଏନି ନିଜର କାମକୁ ନେଇ ବହୁତ ଖୁସି । ସେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କ ଭଳି ଅନ୍ୟ ମହିଳା ଇଞ୍ଜିନିୟରମାନେ ମଧ୍ୟ ଟନେଲ୍ ଭିତରେ କାମ କରନ୍ତୁ । ବଡ଼ ବଡ଼ ମେସିନ୍ ଚଲାନ୍ତୁ । ଯେଉଁ ସବୁ ପୁରୁଷ ଗଡ଼ ରହିଛି ସେଥିରେ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଭଲ ଭାବେ କାମ କରିପାରିବେ ବୋଲି ସେ ପ୍ରମାଣିତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ଆଉ ଆଜି ସୁଦ୍ଧା ବହୁତ କିଛି ପ୍ରମାଣିତ ମଧ୍ୟ କରିସାରିଛନ୍ତି । 

PK is a writer of social causes in Odisha. A dedicated person to inform public about the every positive social changes or examples that happens in our everyday life and how these stories are now game changer for all of us. He can be reached at pk.yourstory@gmail.com

Related Stories